Ég er ein af þeim sem þarf að passa hvað ég set ofaní mig, ef ég geri það ekki þá er ég fljót að fitna (eins og flest allir). Það sem virkar fyrir mig er að vera dugleg að hreyfa mig, halda hitaeiningafjölda fæðunnar innan þeirra marka sem hentar mér og borða alltaf á svipuðum tíma dags. Það virðist ekki skipta neinu máli fyrir mig hvort ég éti 500 kaloríur af súkkulaði eða brauði.
Ég hef heyrt um margar aðferðir til að grennast og eflaust virka mismunandi aðferðir fyrir mismundandi fólk, við erum jú öll ólík. Það sem virkar fyrir mig þarf ekki að virka fyrir einhvern annan. Þegar ég hef farið út úr mínum ramma þá hef ég bætt á mig.
Þegar ég varð ófrísk þá pældi ég ekkert í þessu ég fór úr því að vera 57 kg uppí 86 kg þegar ég átti eldri strákinn, það er mjög hressileg þyngdaraukning. Ég varð aftur ólétt af yngri stráknum mínum þegar sá eldri var fimm mánaða. Líkaminn minn náði ekki að jafna sig eftir fyrri fæðinguna
Þegar ég var búinn að eignast yngri gullmolann minn þá ákvað ég að taka mig á. Ég var búin að vera meira og minna ólétt í tvö ár og langaði svo að komast í fötin mín.
Ég ákvað að taka myndir til að fylgjast með árangrinum. Hér eru myndir teknar í byrjun oktober ‘09


Ég er rosalega hrifin af vatnsmelónum og fór að borða mikið af þeim. Ég fór að hlaupa úti í byrjum desember, oft snemma á morgnana og lét veður aldrei stoppa mig. Mér fannst þetta hrikalega erfitt, ég gat ekki hlaupið milli ljósastaura en ég gafst ekki upp (í dag hleyp ég allavega 7 km þegar ég fer út að hlaupa)
Það var engin töfralausn bak við það að ég næði mínu markmiði. Bara mikil vinna. Fyrstu þrjá mánuðina gerðist voðalega lítið og ég held að fólk gefist upp rétt áður en þetta fer að virka. Þegar erfiðið fer loksins að skila sér er svo gaman! Það er ekkert jafn gefandi eins og að ná einhverju settu marki
Þessar myndir eru teknar í byrjun apríl. Fimm mánuðum eftir þær fyrri
.


Ég er ekkert að halda því fram að ég sé fullkomin eða með einhvern fitness líkama, langt því frá. Ég er bara fín J
Eitt að lokum. Ég var í ræktinni um daginn og var að horfa á sjónvarpið og heyrði tvær konur vera að spjalla saman, báðar ansi vel yfir kjörþyngd, samtalið var einhvernvegin svona
Kona 1 : Ég skil bara ekki af hverju það gerist ekkert hjá mér. Ég er svo dugleg að hreyfa mig ég hjóla í vinnuna frá árbæ á hverjum degi
Kona 2 : Mikið ertu dugleg hvar vinnur þú í dag?
Kona 1 : Grensásvegi
Kona 2 : Hjólarðu líka heim
Kona 1 : Nei ég tek strætó heim
Þetta fannst mér alveg drepfyndið og gott dæmi um sjálfsblekkingu. Hún semsagt rennir sér semsagt niður Elliðaárdalinn og hjólar 500 metra að Grensás... tekur svo strætó heim J